UN HOLANDxc9S EN MEXICO,D.F.
- Vinieron. Ellos tenxedan la Biblia y nosotros tenxedamos la tierra. Y nos dijeron: “Cierren los ojos y recen”. Y cuando abrimos los ojos, ellos tenxedan la tierra y nosotros tenxedamos la Biblia.xa8

Eduardo Galeano

- Ze arriveerden. Zij hadden de Bijbel en wij hadden het land. En ze zeiden tegen ons: “Sluit jullie ogen en bid”. En toen we onze ogen openden, hadden zij het land en hadden wij de Bijbel.xa8

Eduardo Galeano

‘In deze kliniek denkt iemand dat hij Napoleon is. Maar niemand gelooft dat ik Maradona ben’
Diego Maradona over zijn verblijf in een psychiatrische inrichting

Het heeft wat langer geduurd dan verwacht maar omdat El Holandes toch nog toestemming moest krijgen van Maradona kon de trilogie pas vandaag worden afgesloten. Voor de liefhebbers volgen nu het het tweede deel van het interview van Diego met “God” en nog een aantal fotoxb4s die El Holandes in het museum illegaal heeft genomen.

# Goed Diego, laten we het over voetbal hebben.

~ Kom maar op.

# Wat heeft het voetbal je gegeven?

~ Alles, alles. Ik weet nog goed dat ik naar school ging. Dat was heel moeilijk maar ik ben naar school geweest. En ik kende het voetbalveld eerder dan de schoolboeken. Het voetbal heeft me alles gegeven, het heeft me beroemdheid gegeven, geld, geluk, triomfen, liefde van de mensen, waardering, respect.

# Diego, wanneer had je in de gaten dat je de beste van de wereld was?

~ (lachend)Dat kun je me toch niet vragen, Diego. Jij weet net zo goed als ik dat we altijd hetzelfde hebben gedacht, dat wij allebei wisten dat we de beste van de wereld waren.

Diego natuurlijk beter dan Pelxe9

# Wat betekenen je dochters voor je Diego, Dalma en Giannina?

~ (zeer gexebmotioneerd)Terugkijkend op mijn leven zijn zij de twee diamanten die het leven mij gegeven heeft. Het allergrootste.

# Voel je je schuldig omdat je niet meer met Claudia kunt zijn?

~ (nog steeds gexebmotioneerd)Ja, ik heb alle schuld. Ik heb de emmer gevuld en laten overstromen. Maar goed, ze heeft al het gelijk van de wereld. Ieder mens heeft het recht om zich te vergissen, en ik heb mij vergist en heb daar een hoge prijs voor betaald. Ik heb de liefde van mijn leven verloren. Ik heb de ochtenden met mijn dochters verloren en dat doet pijn. Ik heb mijn ouders, ik heb mijn broers en zussen, ik heb ochtenden, nachten, ik heb duidelijkheid die ik vandaag samen met jou kan delen, maar er missen nog een heleboel dingen.

# Wat denk je dat iets onmogelijks is voor Diego, op de dag van vandaag?

~ Claudia! (beide Diegos lachen). Nee, misschien een etentje met Bush, ik weet het niet. Een heleboel dingen.

# Zou je kunnen leven zonder dat iemand je maar ook zou kennen?

~ Nee, nee dat zou ik niet kunnen omdat ik er aan gewend ben geraakt, Diego, we zijn er gewend aan geraakt.

# Als je een aantal woorden zou moeten spreken tijdens de begrafenis van Maradona, wat zou je hem dan zeggen?

~ (verbaasd) Wat zou ik tegen hem zeggen. En dat vraag je aan mij?

# Jij bent over de dood begonnen, niet ik.

~ Bedankt voor het spelen van voetbal. Bedankt voor je voetbal want het is de sport die me het meest gelukkig heeft laten voelen, de meeste vrijheid heeft gegeven, zoals het aanraken van de hemel met mijn handen. Bedankt aan de bal. Ja , een kort woordje zou zijn, veel dank aan de bal.

# En wat hoop je dat Claudia zal zeggen?

~ Wat een vraag, help me Diego……..Ook al ben je dood, ik blijf van je houden.

# En wat hoop je dat je dochters zullen zeggen?

~ (gexebmotioneerd) We houden van je………….dat is alles.

# Goed Diego, hartelijk dank voor je komst. Bedankt voor het beantwoorden van alle vragen. Ik wist dat je de waarheid zou gaan zeggen want ik ken je heel goed. Ik weet wie je bent. En mijn show “La Noche de Diez” heeft de deuren altijd open voor jou als je nog een keertje terug wilt komen. Diego, je was een zeer luxe gast en daarom heb ik een speciaal cadeautje voor je.

~ Okay Diego, met wat ga je mij verrassen? Wat ga je mij geven? Want jij bent de enige die precies weet wat ik nodig heb. De DVDxb4s van EL CHAVO! Wat mooi, Diego. Hij is een fenomeen. (El Chavo is een kinderprogramma uit de jaren 70, gemaakt in Mexico maar tot op de dag van vandaag nog steeds uitgezonden in Mexico en vele andere Latijns-Amerikaanse landen. Het programma is populair onder kinderen maar ook onder de oudere generaties. El Holandes heeft Spaans geleerd van o.a. El Chavo!!!!)
El Chavo

~ Maar ik heb ook wat voor jou Diego.

# Eens kijken of je mij ook zo goed kent.

~ Jawel, we kennen elkaar slechts een klein beetje, Diego.

# Oh wat mooi, hartstikke bedankt Diego! De pet van de commandant, commandant Fidel Castro. Diego, ik wil je bedanken voor deze geste. Je bent mijn geestverwant. Je ziet er fantastisch uit. Blijf zo hxe9, blijf doorgaan.

~ Voor mij was het een hele eer Diego, om in je show te zijn. We hebben over van alles gepraat. Bedankt, ik hou van je. En wanneer je me nodig hebt dan zal ik er voor je zijn. Bedankt aan iedereen en tot ziens.

El Che of Maradona? Het shirt van Argentinixeb waarmee Maradona de WK-finale van 1990 speelde De enige UEFA-cup die Napoli in haar historie heeft gewonnen, uiteraard onder aanvoering van Maradona Het shirt waarmee die UEFA-cup in de wacht werd gesleept Het bewijs van de vorige twee fotoxb4s en van het feit dat Ernesto, een goede vriend van El Holandes, ook waardering heeft voor Maradona De pet van de commandant Fidel Castro voor Diego

Diego kwam El Holandes nog even omhelzen bij het verlaten van het museum

Voor het nieuwe jaar heeft El Holandes een verlate kerstspecial in gedachten, geheel in het teken van Mexico. Dus vanaf 1 januari niet vergeten af te stemmen op EL HOLANDES

Zoals beloofd, deze week deel twee van de trilogie “El Diez contra Dios”. Ditmaal een gedeelte van het interview dat de enige nummer tien van de voetbalwereld, Maradona, had met God, de ziel van Diego. Tevens een aantal fotoxb4s gemaakt door El holandes tijdens het bezoek aan het museum over Maradona dat ook Mexico aandeed. Opgemerkt moet worden dat El Holandes, na al een tijdje illegaal aan het werk te zijn geweest, zijn werk niet heeft kunnen afmaken omdat de beveiliging van het museum hem erop wees dat er geen fotoxb4s mochten gemaakt worden. Mits El Holandes kon aantonen dat hij of van de pers was of in het bezit van slechts een mobieltje was. Helaas kon hij dat niet en wordt de lezer van deze weblog weer de dupe.

El Diez, de interviewer

~ Ik ben naar je programma gekomen Diego, om me bloot te geven en om je alles te vertellen wat je weten wilt. Je mag me alles vragen want je weet dat ik me soms alleen voel. Soms voel ik me gelukkig en soms verdrietig, soms lach ik en soms huil ik, alleen in het huis van mijn moeder. Daarom ben ik hier in je programma om te praten.

# Zullen we beginnen?

~ Ja, laten we maar beginnen.

Dios, de gexefnterviewde

# Ben je blij met de president van Argentinixeb, Kirchner?

~ Ja, ja ik vindt hem goed. Het lijkt er op dat hij gekozen is maar nu moet hij meer laten zien. Hij is er nu, hij is nu de president. Maar nu is het over met de mooie woorden en moet hij alle Argentijnen het zelfvertrouwen geven dat we hem gegeven hebben. Hij heeft de grote mogelijkheid om te laten zien dat hij onze President is. Net zoals Mendez (oud president van Arhgentinixeb) dat eens heeft gedaan. Hoewel hij daarna afzakte als een slipje van een hoer.

# Waar heb je spijt van, Diego?

~ Dat weet jij heel goed, Diego.

# Vertel me, vertel het me toch maar.

~ We hebben spijt van het feit dat we niet genoeg genoten hebben van het opgroeien van onze dochters. Het missen van feestjes van de twee meiden. Verjaardagen heb ik geloof ik nooit gemist maar andere feestjes heb ik gemist. Ik heb spijt dat mijn ouders zo hebben moeten lijden, dat mijn broers en zusters zo hebben moeten lijden inclusief de mensen die van me houden. Het niet 100% kunnen gegeven te hebben tijdens mijn voetbalcarrixe8re want wanneer ze het hebben over het druggebruik in het voetbal, heb ik voordeel gegeven. Ik heb door mijn cocaxefnegebruik voordeel gegeven,Diego, jij en ik weten dat heel goed. We drogeerden ons, we sliepen niet, we gebruikten alcohol en na dit alles gingen we het veld op. Daarom, als ze het over voetbal en drugs hebben, opgelet, ik gaf voordelen. Ik heb nooit voordeel op sportgebied gehaald. Ik gaf het voordeel aan de tegenstander.

# Vertel me de waarheid, heb je ooit gedacht dat je nooit meer van je drugverslaving af zou komen?

~ Ja,…….en ik moet je nu wat vertellen, iets dat jij al weet en heel goed zelfs. Vaak denken we hetzelfde met hetzelfde hoofd. Voor diegene die zich drogeert,……………………. Laten we dit even aan de mensen uitleggen Diego. Diegene die zich drogeert en die te maken krijgt met een terugslag, die moet zich opnieuw drogeren om door te kunnen gaan. Waardoor het dus een kettingreactie wordt. En dan krijg je dus het gevoel van wanhoop en dat je er niet meer uit komt. Dat was de angst dat ik er niet vanaf zou komen. Ik heb gepakt wat ik heb gepakt, en als het niet voor mijn twee dochters, mijn ouders, Claudia die nooit heeft opgegeven en mijn broers en zussen was geweest dan had ik alles opgegeven. Ik was al geheel onder water en zij pakten mij zo bij het haar en haalden mij eruit en zij zorgden ervoor dat ik niet verdronken ben, door de drugs.

El Diez en Dios samen aan xe9xe9n tafel

# Maar kunnen we nu concluderen dat we het van de drugs gewonnen hebben, of niet?

~ Nee, dat winnen we nooit. En zeker niet in deze maatschappij, en je weet waar ik het over heb Diego. Als we hier vanavond de studio uitlopen dan is er drugs te krijgen net buiten de deur. Daarom is het onmogelijk. En waarschijnlijk herinner je je nog wel dat we naar die dokter gingen, die hele beroemde dokter. Die rekende ons 150 dollar per bezoek, of niet Diego? Welk kind of welke jongere uit een buurt in Argentinixeb heeft 150 dollar voor een doktersbezoek om zodoende van de drugs af te komen. Dus zolang er politieke invloed bestaat en als die zich verrijken met drugverkoop dan zullen de jongeren nooit van de drugs afkomen.

# Wanneer was het de laatste keer dat je je drogeerde?

~ Waarom vraag je dat aan mij als we ons samen drogeerden?

# Lul niet, lul nou niet!

~ Het is ongeveer anderhalf jaar geleden dat we ons voor het laatst drogeerden.

# Zullen we het even over je vrienden hebben, Diego?

~ Oh mijn God, daar gaan we dan, nu zullen we het hebben.

# Wanneer kreeg je in de gaten dat je beste vriend je bedonderd had? (El Diez heeft het hier over Guillermo Coppola, de ex-manager van Maradona, die er naar het schijnt met een groot gedeelte van God zijn geld vandoor is gegaan)

~ Nadat ik drie maanden lang geprobeerd had om hem te bellen, had ik het in de gaten. Ik ben soms een beetje traag. Wat gebeurde is, Diego, is dat we het niet in de gaten wilden hebben. We wilden het niet zien. Ik belde hem via de telefoon en hij nam maar niet op en nam maar niet op. Ik probeerde hem via nadere vrienden te bereiken en ook dat lukte niet. Totdat op een dag zijn vriendin opnam en die wilde mij het een en ander uitleggen. Ik verontschuldigde mij en zei haar dat ik niet met de vrouwen van mijn vrienden praat. Ik had niets met haar te bespreken. Ik bleef proberen om hem te bereiken totdat ik in de gaten kreeg dat aan onze vriendschap een einde was gekomen. Hij wilde blijkbaar niet met mij praten.

# Heeft hij je van je familie weggehouden?

~ Nee, nee ik denk dat Guillermo Coppola, als ik er nu op terugkijk, zijn leven heeft geleefd en wat me het meeste pijn doet is dat hij zich rijk heeft gemaakt via onze vriendschap.

Maradona en Coppola in betere tijden

# Goed Diego, laten we het over voetbal hebben.

Zoals in een goede soap-opera zal ik het interview hier onderbreken en zal het laatste gedeelte volgende week op deze weblog te lezen zijn. Daarvoor in de plaats nu al vast een aantal fotoxb4s van het museum over Maradona:

El Holandes had xe9xe9n van zijn beste vrienden, Ernesto, uitgenodigd zodat deze American Football fan eindelijk eens een keer iets over voetbal kon leren. Hij lijkt en was ook echt gexefnteresseerd

Het shirt van Boca Juniors, de grote liefde van Maradona

Twee shirts van Maradona gebruikt tijdens zijn eerste Wereldkampioenschap in Spanje 1982 en het shirt van Barcelona

Het shirt van Sevilla, de stad waar El Holandes en Diego elkaar voor de eerste keer ontmoetten(zie voor de foto de log “Mexicaanse Neefjes” op deze zelfde pagina), en het (besmeurde)shirt van het nationale elftal van Argentinixeb tijdens het WK xb494 in de USA

Maradona schreeuwde het uit toen hij zag dat ook El Holandes de moeite had genomen om het museum te bezoeken

Speciaal voor Flaco, een shirt van Bono, gesigneerd voor Diego

Helaas, dat is alles voorlopig. Volgende week het tweede deel van het interview en meer fotoxb4s uit het museum in deel drie van “El Diez contra Dios”.

Vier weken geleden werd in Mexico op gepaste wijze de Dag van de doden gevierd (Dxeda de los muertos), om precies te zijn op 2 november. Deze herdenking, die al stamt uit de tijd van de Mayas en Azteken en haar goden, het oude Mexico van 1800 voor Christus, is vorig jaar al uitvoerig beschreven door El Holandes (Dxeda de los Muertos).

Vandaar ook dat hij dit jaar voor een andere viering heeft gekozen die op vele manieren gerelateerd kan worden met deze unieke viering. Want twee dagen ervoor vierde Diego Armando Maradona zijn toch alweer 45e verjaardag. Ondanks dat hij nog geen anderhalf jaar geleden enorm zijn best deed om zich bij de vele doden te voegen die ieder jaar weer in Mexico worden herdacht, iets wat George Best nu wel gelukt is.

Maar Diego is volledig terug onder de levenden, onder wie velen hem als een God beschouwen (al zou de naam Jezus, na het opstaan uit een bijna dood, ook goed van pas komen), en laat dat ook zeer duidelijk weten. Dertien weken lang presenteerde hij, met veel succes, zijn eigen show, “La Noche de Diez” (De Avond van de Tien). Een programma van 2 tot 2,5 uur, waarin hij voornamelijk bekende Argentijnen over de vloer had en interviewde en dat al gauw het best bekeken programma werd in zijn geboorteland Maar waarin hij ook bijvoorbeeld Pelxe9, Mike Tyson, Carlos Vives en Karpov ontving en zelfs een uitgebreid interview liet zien met Fidel Castro.

Ook liet Pluisje van zich horen toen George Bush zijn opwachting maakte in Argentinixeb tijdens de top van de Latijns Amerikaanse landen en de Argentijn de Amerikaan voor moordenaar uitmaakte. Dat hij het niet zo eens is met Bush liet hij ook in zijn show vaak weten. Maar de show draaide natuurlijk voornamelijk om Maradona zelf, zonder dat hij daarmee over de scheef ging en het naar persoonsverheerlijking riekte.

In iedere uitzending zaten een aantal vaste items, waaronder bijvoorbeeld Dieguito, een kostelijk tekenfilmfiguurtje die het opnam tegen de slechteriken uit de wereld. Ook had hij muzikale gasten waarvan enkelen hun eigen geschreven songs over Diego ten gehore brachten. Tevens liet hij het doelpunt van de week zien, waarin alleen zijn eigen doelpunten voorkwamen, die hij niet alleen van commentaar begaf maar die hij ook nog eens, in trainingspak gehesen, dunnetjes en af en toe iets minder soepel overdeed. En hij sloot iedere show af met een wedstrijdje voetvolley waarin hij, gekoppeld aan een (ex) voetballer, het opnam tegen twee (ex) profvoetballers, vaak van Argentijnse makelij. Zo kwamen voor deze serieuze partijtjes onder andere Crespo, Batistuta, Ortega, Messi, Aimar, Txe9vez, Redondo, Palermo, en Caniggia opdagen. Maradona won, uiteraard, bijna altijd.

Het aanwezige publiek vond het allemaal prachtig en scandeerde zijn naam, zong mee met de aan hem opgedragen songs, juichte voor zijn doelpunten, huilde met hem mee als Diego gexebmotioneerd raakte en moedigde hem aan terwijl hij zijn voetbalkunsten liet zien. Vooral tijdens de laatste uitzending die live werd uitgezonden en 3,5 uur lang duurde en waarbij twee maal zoveel mensen aanwezig waren dan normaal was het een compleet gekkenhuis. Het doelpunt van de eeuw, de beroemde solo tegen Engeland op het WK. in Mexico, dat speciaal voor de afsluiting bewaard was, werd met zoveel gejuich begroet dat het even leek alsof we terug waren in het jaar 1986 toen Maradona de Engelsen voor schut zette.

Maar ook opzienbarend was de uitzending de dag na zijn verjaardag. De co-presentator van het programma en oud doelman van het Argentijnse elftal van 1990, Goycochea, had voor die avond een verrassing in petto en zond zijn vriend Diego, via een motorzijspan en helikopter, heen. Maradona, die liever door was gegaan met de uitzending, wist niet wat hij zag toen hij neerstreek vanuit de hemel op het voor hem zo geliefde en paradijselijke gras van het stadion van Boca Juniors. Een bijna geheel afgeladen stadion, grotendeels gevuld door de harde kern van Boca, was naar het verjaardagsfeest van hun verloren zoon gekomen om hem minstens drie kwartier lang toe te zingen en te verafgoden.

Echter, het absolute hoogtepunt was toen Maradona zich moest verantwoorden voor zijn daden en oog in oog stond met God. Oftewel “El Diez contra Dios” (De Tien tegenover God). Door de alsmaar voortrazende technologie hadden de Argentijnen, die zich toch al te vaak verheven voelen boven alle Spaanssprekende, en ach waarom ook niet, boven alle mensen, het voor elkaar gekregen om God te strikken voor een interview. Voor het eerst in het bestaan van de mensheid kregen we, naast de hand van God, eindelijk ook het gezicht van God te zien. God, die verdacht veel leek op Maradona zelf, was naar de studio gedaald om eens uitvoerig te babbelen over koetjes en kalfjes, over spijt en speed, over voetbal en vriendschap en over dood en dochters.

Dit interview wilde El Holandes aan niemand onthouden en vandaar dat hij besloten heeft om gedeeltes ervan te vertalen (Gods woorden zijn soms ondoorgrondelijk) en het samen met het bezoek dat El Holandes bracht aan het rondreizende museum (M10) over Maradona aan de lezer van deze website aan te bieden. Niet geheel toevallig viel het bezoek van El Holandes aan het museum samen met de Dag van de doden want volgens Maradona heeft iemand eigenlijk pas recht op een museum na zijn dood. Het museum was dan ook een idee van zijn ex-vrouw Claudia die waarschijnlijk de hoop op een levende Diego al had opgegeven of gehoopt had dat…………..

De trilogie, die vandaag is begonnen met “El Diez contra Dios (Uno), zal dus worden uitgebreid met nog twee delen die volgende week (Dos) en over 14 dagen (Tres) op deze website zullen verschijnen.

El Diez contra Dios?

Nee, het goede nieuws heeft niets te maken met het weer bezig zijn met deze website want deze log is slechts een voorzichtig begin. Ik moet er weer volledig inkomen vandaar dat het nog wel een weekje kan duren voordat er weer iets nieuws te lezen zal zijn. Wel zal ik de fotoxb4s die niet meer te zien zijn (God zal weten, om het met Mexicaanse bewoordingen te benoemen, waarom die na een tijdje niet meer te zien zijn) beetje bij beetje weer tot leven brengen.

Het goede nieuws is dat de trainer van Cruz Azul, Ruben Omar Romano, die 2 dagen voor mijn (ik toen nog met ringbaardje) vertrek naar Holanda op klaarlichte dag en gladgeschoren en wel ontvoerd werd, vandaag 5 dagen na mijn terugkeer in Mexico (ik nu weer net zo glad als op de dag dat ik geboren ben) uitgeput en uitgedost met baard en snor bevrijd is door de AFI uit een huis in Iztapalapa. Hierbij werden 7 mensen, 4 mannen en 3 vrouwen, in de boeien geslagen.

Ik wil mij hierbij distantixebren van het feit dat de tijd dat Romano ontvoerd is geweest overeenkomt met de tijd die zat tussen mijn vertrek en terugkomst iets met elkaar te maken heeft gehad. Ook zijn en mijn veranderde look na twee maanden berusten op puur toeval. En dat ook mijn leefruimte zich bevindt in het stadsdeel Iztapalapa is slechts een ongelukkige conclusie.

1. Nu het hier iedere middag en avond en nacht regent en

2. nadat de trainer, Rubxe9n Omar Romano, van de Mexicaanse voetbalclub Cruz Azul, na zijn training en op nog geen 2 kilometer van het trainingscomplex gisteren ontvoerd is (waarbij de politie op mexicaanse wijze in de fout is gegaan door de keeperstrainer van diezelfde ploeg en vriend van Romano, die nadat het nieuws al na 10 minuten op TV verscheen en de kijker twee uur lang via helicopter en verslaggevers de zoektocht live kon meemaken, gauw kwam kijken of de auto die op de plek van onheil stond echt van Romano was, te herkennen als de net ontvoerde Romano en dus het nieuws verspreidde dat de trainer weer terecht was) en

3. nu Hugo Sanchez, de beste voetballer die Mexico ooit heeft gehad, na het debacle van de Mexicaanse Selectie in de Copa de Oro op maandag verklaarde dat Mexico in 2006 wereldkampioen zal worden als de voetbalbond hem zou aanstellen als de nieuwe bondscoach (want wereldkampioen worden is een kwestie van geloven en de tegenwoordige bondscoach, Ricardo Lavolpe, is volgens Hugo een geboren loser) is

4. het volgens mij de hoogste tijd om het hopelijk voor de komende weken zonnige Holland maar weer eens op te zoeken. Vandaar dat

5. er de komende tijd weinig nieuwe logs op deze website zullen verschijnen al heb ik nog een aantal verhalen in de pen zitten die ook via Nederland geplaatst kunnen worden. Maar

6. bezoekers kunnen natuurlijk van de mogelijkheid gebruik maken om deze site eens rustig op hun gemakje door te nemen en de kostelijke verhalen voor een tweede keer tot zich te nemen. Rond

7. de twintigste september zal El Holandes gewoon weer de draad oppakken vanuit Mexico-Stad.

Afgelopen zondag 10 juli 2005 was de laatste dag voor de Mexicanen om een vleugje van het oude Egypte op te snuiven want in het Nationaal Antropologisch Museum werd een tentoonstelling, Faraxf3n genaamd, met groot succes afgesloten. Ik wil het in deze log niet hebben over wat er tentoongesteld werd, misschien kan de lezer dat zich wel voorstellen, maar wel over wat deze tentoonstelling heeft losgemaakt onder de duizenden Mexicanen en enkele buitenlandse toeristen die met of zonder geluk (maar meer nog, met of zonder geduld) Faraxf3n hebben proberen te bezoeken.

Het Nationaal Antropologisch Museum is het belangrijkste en meest populaire museum in Mexico-Stad en in Mexico. Vooral op zondag staat er altijd een lange rij mensen ongeduldig te wachten om naar binnen te gaan, omdat alle musea op zondag in Mexico-Stad gratis zijn. Nu het project Faraxf3n bijna drie maanden geleden werd gestart werd het al gauw duidelijk dat deze alle records zou breken.

Toevalligerwijs is het museum te vinden op Paseo de la Reforma, een belangrijke lange straat in de buurt van het Chapultepec Park, waar ik dagelijks rond de klok van 10.30 in de morgen in een bus langsreed op weg van een bedrijf waar ik net les had gegeven naar een ander bedrijf die ook van mijn diensten gebruik wilde maken. En terwijl ik in die bus mijn les voorbereidde viel het mij op dat er, dag in en dag uit, op de stoep aan de Paseo de la Reforma telkens weer een lange rij van mensen stond te wachten. Die rij was honderden meters lang en het gedeelte wat voor mij zichtbaar was stond nog ver van de ingang van het museum.

Enkele weken geleden had mijn baas Manuel Hidalgo mij al verbaasd met zijn bezoek aan Faraxf3n. Hij vertelde mij dat hij besloten had om er op een zondagmorgen naar toe te gaan omdat hij door de week geen tijd had. Hij arriveerde die dag om half tien ‘s ochtends en wist waar hij aan begonnen was. Ook nu stond er weer een lijn met mensen en hij had er 3,5 uur voor over gehad om de ingang van het museum te bereiken, daarbij de regen trotserend die een consequentie was van het regenseizoen. Maar het woord ingang had nu een andere betekenis gekregen want terwijl mijn baas dacht nu eindelijk de kunststukken onder ogen te krijgen, werd hij verrast met een kronkelend lint van bezoekers. Al deze mensen stonden nu weliswaar binnen op te drogen van de gevallen regen maar moesten nog eens 3,5 uur zweten om het eerste pronkstuk te zien te krijgen. In totaal had hij dus 7 uur in de rij gestaan om daarna als een mier de stroom van mensen te volgen en de Egyptische schatten in een mum van tijd aan zich voorbij te moeten zien laten gaan.

Maar dit kunststukje was nog niet voldoende om een plekje in het Guinness Book of Records te bemachtigen want wat dacht je van Alejandra Romxe1n en haar 11-jarig broertje Jaxedr die, samen met hun vriendjes Gabriel, Ricardo en Norma, op de laatste zondag al vanaf 1.00 uur in de hele vroege morgen als eersten voor de ingang, die uiteraard gesloten was, plaats hadden genomen. Zij hadden namelijk vernomen dat normaal gesproken de eerste bezoekers zich al om twee uur begonnen te melden. En omdat ze al drie maal eerder, op verschillende tijdstippen, zonder succes hadden geprobeerd om naar binnen te komen wilden ze het ditmaal niet zo ver laten komen.

Een behoorlijk stuk verder in de rij stond de 67 jaar oude Teresa Gonzxe1lez met haar twee dochtertjes Paloma Gamboa en Gabriela Haydeed Yescas van respectievelijk 8 en 9 jaar. Teresa had uit voorzorg dekens meegenomen want toen ze om 3 uur in de ochtend van huis weggingen was het nog erg koud. Twee uur later, toen het kwik 13 graden aangaf, stonden al ruim 400 mensen te bibberen van de kou en te wachten op enige beweging van de rij. En toen dan eindelijk om 8.35 uur de deuren van het museum opengingen stond er al een file van meer dan 1,2 kilometer Mexicanen hoopvol te wachten op al het moois dat het oude Egypte hen te bieden zou hebben. In totaal hebben ongeveer 610.000 bezoekers geleden onder het succes van de tentoonstelling. Of al die uren van wachten het waard zijn geweest? Volgens het merendeel van het publiek wel want naast de woorden “Het is heel indrukwekkend” en “Het is erg goed” geeft de volgende zin waarschijnlijk alles weer:”Ja, ik zou zo weer de hele morgen wachten om dit te kunnen zien!”

Voor Woody Allen en zijn grappige dialogen zou ik ook de hele morgen in een rij kunnen staan. Maar dat hoeft de trouwe lezer van deze weblog echt niet te doen. Want er is weer een nieuwe WOODY’S WEEKLY. Ditmaal een aantal dialogen uit zijn nieuwste film MELINDA AND MELINDA, die uiteraard in Mexico al (illegaal) op de beste markten (lees:. de markt Escuadrxf3n 201) te verkrijgen is.

Het personage van het bekendste stripboekje in Mexico tijdens de jaren 6o en de jaren 70, Memxedn Pinguxedn, staat op 5 postzegels, uitgegeven door het Mexicaanse Postkantoor in een oplage van 750.000

Memxedn Pinguxedn is een gekleurd jongetje van een arme Mexicaanse familie, gecrexeberd in 1942 door de Mexicaanse schrijfster Yolanda Vargas Dulchxe9. Op het hoogtepunt werden er meer dan 1,5 miljoen boekjes van dit komische stripje geprint.

De naam van het personage was ter ere van de man van de schrijfster, Guillermo de la Parra (Memxedn), en omdat het personage gekarakteriseerd werd als een ondeugend jongetje, herinnerde het aan Los Pingos (Pinguxedn)

De geschiedenis vertelde de avonturen van Memxedn en zijn moeder, die na de minst geringste provokatie haar zoon dreigt te slaan met een stuk hout. Maar dat hout veranderde aan het eind van ieder avontuur altijd weer in zoenen en omhelsingen.

Het beste van Memxedn wordt geuit in zijn gulheid, zijn solidariteit, zijn liefde en zijn vriendschap en hij gaf dat over aan de lezers van zijn avonturen. Dit verzekerd Malenick De la Parra Vargas, zoon van de schrijfster van de boekjes.

Sixto Valencia Burgos, xe9xe9n van de “ouders” van Memxedn Pinguxedn, zet zijn handtekening tijdens de uitgave van de zegels, die boosheid kweekten onder Afro-Amerikaanse groepen en de regering in het WITTE HUIS (deze naam zegt natuurlijk al genoeg!), omdat de zegels racistisch zouden zijn.

Het personage van Yolanda Vargas Dulchxe9 en Sixto Valencia (hier op de foto) wordt in de verhaaltjes geplaagd door blanke jongetjes en daarom heerst er zoveel trammelant in de Verenigde Staten over de net uitgegeven zegels.

Naast het uitgeven van de postzegels, die na een aantal dagen allemaal verkocht waren, heeft men in Mexico nu ook besloten om de verhalen van Memxedn Pinguxedn , uit een 323 bestaande reeks van boekjes, opnieuw uit te geven. Ieder nummer heeft een oplage van 12 duizend exemplaren en zou eigenlijk pas in December in de kiosken liggen. Maar door alle ophef en dus ook reclame heeft men denk ik besloten dat de tijd nu echt rijp was om met de verkoop te beginnen.

In de Filippijnen was het boekje trouwens lange tijd verplicht leesvoer om op die manier de normen en waarden van de familie te bevorderen.

Geen van de mensen die in de V.S. kritiek hebben geleverd op de uitgave van de postzegels heeft ooit maar xe9xe9n letter van de verhalen over Memxedn Pinguxedn tot zich genomen of het boekje bestudeerd. Het schijnt zo te zijn dat de zegels gevonden zouden zijn in het huis van een aanhanger van de Ku-Klux-Klan waardoor alle ophef begonnen zou zijn.

Na eerder al een log aan Speedy Gonzxe1lez gewijd te hebben, ditmaal xe9xe9ntje over …xb4. …..xb4.!
Want hoewel Speedy Gonzxe1lez wereldwijd bekendheid geniet, is …xb4. ….xb4. niet zo heel bekend geworden. Maar El Holandes kan de lezer verzekeren dat …xb4. …..xb4. in Mexico een stuk geliefder was en nog steeds is dan Speedy Gonzxe1lez. En niet alleen in Mexico, maar ook in bijvoorbeeld Colombia, Uruguay en andere Zuid-Amerikaanse landen.

Vooral in de jaren ’60 en ’70 had dit karikatuurtje een hoofdrol in Mexico maar ook nu kennen kinderen maar ook ouderen de streken van …xb4. …..xb4.
En wie hem een week geleden nog niet kende, heeft hem deze week zeer zeker of op televisie of in de kranten gezien en leren kennen. Want hij was volop in het nieuws en niet alleen op een positieve manier.

Mijn vraag aan mijn lezer(s) is nu; Waarom was …xb4. …..xb4. in Mexico zo enorm veel in het nieuws?
Dit is wederom gxe9xe9n Trivia maar El Flaco mag gerust een gooi doen naar de niet bestaande prijzen. Het antwoord moet bestaan uit twee delen. Het positieve nieuws en het negatieve nieuws. Ik ben benieuwd!

Naast de drie nieuwe logs over het weer heb ik Woody Allen ook weer uit de kast gehaald. Ditmaal geen losse grappen maar een kort stukje uit de film HANNAH AND HER SISTERS. Uiteraard wel erg grappig. Heb je je lachspieren al een tijdje niet gebruikt? Zoek dan aan de linkerkant van deze site naar WOODY’S WEEKLY.

En er was nogal wat rumoer in Duitsland deze week. Een heus schandaal rond de driekleur, zoals het Mexicaanse voetbalelftal liefdkozend genoemd wordt. Bildzeitung was er vast als de kippen bij maar El Holandes, die nog sneller was, heeft het allerlaatste nieuws alvast op NIEUWS UIT MEXICO gezet. Het schandaal heet dan ook EIEREN EN KLOTEN.